تو نیستی که ببینی

من نه عاشق بودم

 

    و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من

 

    من خودم بودم و یک حس غریب

 

    که به صد عشق و هوس می ارزید

 

    من خودم بودم دستی که صداقت میکاشت

 

    گر چه در حسرت گندم پوسید

 

    من خودم بودم هر پنجره ای

 

    که به سرسبزترین نقطه بودن وا بود

 

    و خدا میداند بی کسی از ته دلبستگی ام پیدا بود



تاريخ : ۱۳٩۱/٦/۱٦ | ۱:٠۸ ‎ق.ظ | نویسنده : iloosh | نظرات ()